Deze bespreking heeft niet de ambitie volledig te willen zijn doch slechts om een eerste inleiding te geven tot wat algemene begrippen, zoals o.m. de hoekingen van de hond. Wenst u meer informatie, contacteer ons dan voor bespreking of voor doorverwijzing naar nuttige literatuur.
Het algemeen "bouwplan" van alle honden is hetzelfde, enkel bestaan er uiteraard min of meer grote verschillen wat betreft de lengte en vorm van de beenderen en de hoekingen waarin deze t.o. van elkaar staan.
Het skelet bestaat uit volgende grote delen :
- schedel :
- hersenschedel :
- twee voorhoofdsbeenderen
- twee wandbeenderen
- het achterhoofdsbeen
- twee slaapbeenderen
- het wiggebeen
- aangezichtschedel :
- onderkaak
- bovenkaak
- twee gehemeltebeenderen
- twee neusbeenderen met tussenschot
- het zeefbeen
- twee traanbeenderen
- twee jukbeenderen met jukbeenboog.
- romp :
- wervelkolom :
- 7 halswervels
- 13 borst-of ruggewervels
- 7 lendenwervels
- 3 heiligbeen- of kruisbeenwervels
- 20 - 23 staartbeenwervels.
- borstkas :
- borstbeen
- 13 paar ribben :
- 9 paar ware ribben
- 3 paar valse ribben
- 1 maar zwevende ribben.
- Voor- en achterhand : beide zijn opgebouwd uit de zg. gordel en vrije ledematen.
- Voorhand :
- de gordel bestaat uitsluitend uit het schouderblad. Dit is niet met het borstbeen verbonden vermits de hond niet beschikt over een sleutelbeen.
- vrije ledematen :
- opperarmbeen
- spaakbeen en ellepijp
- 7 handwortelbeentjes
- 5 middenhandbeentjes
- 14 vingerkootjes
- Achterhand :
- de gordel bestaat uit het heupbeen dat vergroeid is met het kruis-of heiligbeen.
- de vrije ledematen :
- dijbeen
- scheenbeen en kuitbeen
- 7 voetwortelbeentjes
- 5 middenvoetbeentjes
- 14 teenkootjes.
Enkele termen :
spronggewricht : verbinding tussen sprongbeen (een van de voetwortelbeentjes) met het kuitbeen en scheenbeen.
- boeggewricht : verbinding tussen opperarmbeen en schouderblad.
- hoekingen : hiermee wordt verwezen naar de hoeken of hoekingen die gevormd worden tussen de beenderen van het skelet.
Het schouderblad staat t.a.v. de stippellijn in een hoek van 45°, de opperarm staat loodrecht op het schouderblad (ongeveer onder het midden van het schouderblad) en de onderarm staat loodrecht op de bodem. Men zal in de literatuur ook tekeningen terugvinden waarop de loodlijn langsheen het onderbeen loopt en doorheen de grote zoolbal i.p.v. zoals op deze tekening achter de voet.
Kenmerkend voor de goede ligging van het schouderblad is vb. een mooie vloeiende ruglijn waarin de nek vloeiend in de rug overgaat, een ruime paswijdte, het recht naar voor en naar achter kunnen bewegen van de benen en het recht neerzetten van de voeten.
De ligging van het schouderblad laat inderdaad een grote reikwijdte (uitgrijpen) in de voorhand toe en bij een andere schouderligging ontstaat een afwijkend dynamisch evenwicht.
vb. een hoek van 60° en meer (steil) : dit zal de paslengte van het voorbeen zeer sterk verkorten. De hond zal dit compenseren door het onderbeen extra hoog op te tillen (steppen) en doet hij dit niet, dan zal ofwel het voorbeen te snel de grond raken waardoor een grote schok wordt opgevangen, wat we stampen noemen ofwel zal de hond dit compenseren door de stuwing vanuit de achterhand te verminderen en in te houden. Duidelijk is dat de hond met een steile schouder snel vermoeid zal worden en zich niet lang tegen een zekere snelheid zal kunnen voortbewegen. De steile schouder zal zich o.m. ook manifesteren door een plotse scherpe overgang tussen nek en rug, naar buiten gedraaide ellebogen, een stotende of stampende beweging, een naar binnen gedraaide voet, zeer vaak losse polsen.
Een vlakke schouder daarentegen (schouder maakt een hoek van minder dan 45° met de stippellijn) doet de schouderpunten zakken waardoor ze verder van elkaar komen te liggen, de opperarm schuiner doen liggen en een kleinere hoek dan 90° doen vormen met het schouderblad. Het ellebooggewricht wordt wat naar binnen gedrukt en het been met de voet naar buitengedraaid. Door de vlakke ligging kan het voorbeen uiteraard hoger opgeheven worden maar waardoor de situatie dreigt dat de voet later wordt neergezet dan vereist voor de beweging (steppen). Kenmerkend voor deze ligging van het schouderblad is o.m. de dip bij de overgang tussen nek en rug, een breed front waardoor een schommelende gang kan veroorzaakt worden, naar binnendraaiende ellebogen en naar buiten draaiende voet, een steppende opheffing van het been.
De kynologische definitie van de ideale hoeking van de achterhand is deze waarin het bekken in een hoek van 30° staat t.o. de bodemlijn en het dijbeen loodrecht op het heupbeen. We vergeten niet wat de Rottweiler-rasstandaard bepaalt :
